Terug van weg geweest

04-01-2018

Hey als aller eerst sorry dat ik zo lang niks van mij heb laten horen, maar ik was in Nederland en toen ik terug kwam naar Nigeria had ik het onwijs druk.

Mijn oh zo ambitieuze man heeft zoveel ideeën over hoe we ons bedrijf kunnen veranderen en uitbreiden dat ik hem na de eerste week moest forceren om wat rust te nemen. Rond kerst hadden we ineens veel gelegenheden waar we naartoe moesten.

Als eerst moesten wij naar een begrafenis van een oom. Je zou denken dat dit niet de vrolijkste aangelegenheid zou zijn, maar hier in Nigeria wordt er niet echt gerouwd tijdens de begrafenis maar er word het leven van de persoon gevierd.  

Wij als directe familie moesten gekleed in uniform gaan. Hier moet je dan niet denken aan een strakke uniform dat een ieder er hetzelfde uitziet, want dit is niet het geval. Vóór de begrafenis word er een stof uitgekozen dat bestemd is voor de familie leden, wat de enkele personen met deze stof doen is helemaal aan hun. Mijn schoonmoeder en ik bijvoorbeeld hebben het traditioneel getrouw als 'wrappa' gebonden, terwijl de andere vrouwen er jurken van hebben laten maken. De mannen kunnen ook een shirt of iets ervan laten maken, maar mijn man en zijn broers hebben het als een soort sjaal om hun nek gedragen. In Europa heb je dit natuurlijk helemaal niet, maar ik vind het persoonlijk erg prachtig om te zien. Zo dragen de dames van de kerk bijvoorbeeld ook hun eigen uniform en kan je zo vaak de onderscheid tussen de personen zien.  

Een begrafenis verloopt hier in het algemeen heel anders dan dat wij het van Europa kennen. Zo worden de mensen bijvoorbeeld niet op een begraafplaats begraven, maar in hun voortuin (Iets waar ik echt nog aan moet wennen). Wat ook echt een indruk op mij heeft gemaakt is dat zodra de echtgenoot onder de grond ligt de weduwe kaal geschoren moet worden door een andere weduwe en dat ze vanaf dat moment alleen maar wit mag dragen voor zo een ongeveer 6 maanden. Dit is voor hun het rouwproces.  

Zoals ik al eerder vertelde, neemt de oudste zoon de rol van zijn vader over nadat deze is overleden, dus de steun word getoond aan hem. Dit gebeurd in groepen, zo gingen mijn schoonmoeder en haar broers en zussen als eerste en daarna wij met mijn mans broers en zussen. Dit allemaal gebeurd op een erg vrolijke manier, met muziek en dans. Ook toon je hierbij je steun voor de familie door kratten drinken en een goed gevulde envelop aan de zoon de presenteren.  

Voor mij was dit natuurlijk allemaal weer een heel nieuwe ervaring omdat dit de eerste begrafenis was dat ik naast mijn man als hoofd van de familie moest optreden. Het was spannend voor mij en ik wist niet helemaal wat ik moest doen, maar kreeg lof van mijn man dat ie trots op me was, dus het zal allemaal wel goed zijn gegaan.