Mijn nieuwe 'Thuis'

26-09-2017

Zoals ik in mijn voirige blog had geschreven was ik al in nigeria gearriveerd, maar verbleven wij een nachtje in een hotel in Lagos.

Nadat we de tot laat wakker waren gebleven door te kletsen, zijn wij de volgende ochtend om 6 uur opgestaan om de eerste bus te nemen naar Onitsha. Hij zei me dat het een reis van ongeveer 5 uur zou zijn, wat een totale leugen was, want uiteindelijk waren we 7 uurtjes onderweg.

Anyhow, op het moment dat iemand mij verteld dat we een reis van een paar uurtjes maken met de bus, verwacht ik als europese dat we met de reisbus gaan, maar niks was minder waar. We kwamen aan bij het bus terrein waar allemaal kleine minivans stonden, dus zo kleine busjes waar zo een 12 mensen inpassen en met een super kleine kofferbak. Nu had ik mijn grote en mijn kleine koffer, keek om mij heen en dacht dit gaat nooit lukken, want de andere passagiers hadden ook allemaal bagage bij zich. Wonder boven wonder passte alles toch nog in de bus (zowel in de kofferbak als onder de stoelen en in de doorgang).

Als ik daar stond en erop wachte dat we der bus mochten instappen wist ik mij eerlijk geen houding te geven, want letterlijk iedereen zat mij aan te staren. Ik dacht bij mezelf van 'wow serieus, hebben jullie gewoon nog nooit een blank iemand gezien?' Dit was voor mij een rare gedachte want ik was in Lagos 1 van de grotere steden van Nigeria en in de vliegtuig zaten onwijs veel blanke mannen, maar mijn man legde mij later uit dat dit waarschijnlijk zakenmannen waren en die komen blijkbaar niet echt op straat.

Eenmaal in de bus kwam een man van de reisorganisatie de bus binnen en begon te bidden voor een veilig reis. Ik was me op dat moment niet echt zeker wat ik ervan moest vinden maar vond het op een manier toch gerust stellend, ondanks dat ik niet super gelovig ben.

Nadat we de helft van de rit achter ons hadden stopten wij bij een soort rustplek met restaurant, kleine kraampjes en de mogelijkheid om naar de wc te gaan. Nadat ik de hele ochtend nog niks had gegeten wou mijn man iets te eten voor ons halen, wat bij mij niet zo makkelijk is omdat ik vreselijk kieskeurig ben met wat ik eet. Mijn man had dus 2 eegrolls (een gekookt ei in een ontzettend lekkere deeg) voor ons gehaald en we stonden vooor de bus te wachten dat de chauffeur terug kwam zodat we weer konden instappen. Tijdens het wachten werden er gewoon stiekem fotos van mij gemaakt door mensen en ik wist dus totaal niet hoe ik hiermee moest omgaan. Ik ben namelijk niet zo goed in het omgaan met 'spotlight' zeggen we maar.

Ik was dan ook blij als we eindelijk in Asaba waren en het broertje van mijn man ons met de auto kwam ophalen. Mezou (het broertje) was super blij om mij eindeijk een keer te ontmoeten nadat hij me elke keer alleen via skype of teefoon sprak en verwelkomde mij met een onverwachte knuffel.

Nu moesten wij alleen nog de 'River Niger Bridge' ook wel bekend als 'Onitsha bridge' overstekenen dan zou ik eindelijk mijn nieuwe 'thuis' zien. Ik was best nerveus want ik was al gewaarschuwd dat al zijn zussen en broers op mij zaten te wachten tot op de jongste (Somto) na. Je vraagt je toch wel af wat ze van je gaan vinden.  Als wij dichterbij kwamen reden wij een sorrt afgeschermde en bewaakte woonwijk binnen, wat mij eerlijk gezegd een beetje gerust en meer op mijn gemak stelde ivm mij eigen veiligheid, je weet maar nooit.

Als ik bij het huis aankwam was iedereen super virendelijk en ondanks dat ik super nerveus was gaven ze mij allemaal een goed en verwelkomend gevoel. Zijn oudste zus (Uche) was heel aardig maar je zag wel degelijk een keurende blik in haar ogen. Zij is de oudste van allemaal en dus ook ouder dan mijn man, al getrouwd met 2 kinderen en hoogzwanger van de derde. Nooit had ik toen der tijd verwacht dat uitgerekend zij mijn beste vriendin zou worden. Zo zie je maar weer dat de eerste ontmoeting niks over de toekomst zegt.


Na de eerster verwelkoming bracht Ebube (mijn man) mij naar onze kamer zodat ik even kon uitrusten. De kamer was heel simpel met een bed, een laptop en een ingebouwde kast. Heel anders dan wat ik van europa gewend ben, maar never the less dit was mijn kamer en ik was er blij mee! Nadat ik me had opgefrist was zijn moeder ook eindelijk thuis gekomen en had ik haar een cadeautje gegeven wat ik voor haar had meegenomen van nederland. Ze had dit niet verwacht en was ontzettend blij. Ook zij verwelkomde mij met een knuffel. Zijn moeder is zo een ontzettend lieve vrouw dat ik me niet kan voorstellen dat er mensen zijn die haar niet zouden mogen.

Wat later in de avond zijn wij wat gaan lopen door de woonwijk en heb ik de beste vriend (Bishop) van mijn man ontmoet. Hij was super blij en had een fles Remy Martin voor mij mee genomen omdat mijn man hem had verteld dat ik alleen congac drink. Ik vond dit super lief en we zijn toen bij een soort buurtcafe gaan zitten en hebben het gezellig gemaakt.

Al om al was het een lange en vermoeiende dag, maar as ik s'avonds met mijn man in de tuin zat en alles even liet bezinken wist ik dat ik me hier op mijn gemak zou voelen en dat ik sowieso geen spijt had van mijn keuze om hierheen te komen.